सुखांमागे धावता धावता
विवेक पडतो गहाण,
पाण्यात राहूनही माशाची
मग भागत नाही तहान.
स्वप्न सत्यात आणता आणता
दमछाक होते खूप,
वाटी-वाटीने ओतलं तरी
कमीच पडत तूप.
बायको आणि पोरांसाठी
चाले म्हणे हा खेळ,
पैसा आणून ओतेन म्हणतो
पण मागू नका वेळ.
करिअर होतं जीवन
मात्र जगायचं जमेना तंत्र,
बापाची ओळख मुलं सांगती
पैसा छापणारं यंत्र.
चुकून सुट्टी घेतलीच तरी
पाहुणा 'स्वतःच्या घरी',
दोन दिवस कौतुक होतं
नंतर डोकेदुखी सारी.
मुलच मग विचारू लागतात
बाबा अजून का हो घरी?
त्यांचाही दोष नसतो,
त्यांना याची सवयच नसते मुळी.
सोनेरी वेली वाढत जातात
घरा भोवती चढलेल्या,
आतून मात्र मातीच्या भिंती
कधीही न सारवलेल्या.
आयुष्याच्या संध्याकाळी
मग एकदम जाणवू लागतं काही,
धावण्याच्या हट्टापायी आपण
श्वासच मुळी घेतला नाही.
सगळं काही पाहता पाहता
आरशात पाहणं राहून गेलं,
सुखाची तहान भागवता भागवता,
समाधान दूर वाहून गेलं.
